Kontakt / Rejestracja
Godziny przyjęć
Personel

Informacje ogólne
Rodzaje zabiegów

Informacje ogólne
Stosowane metody
Indeks dolegliwości
Cennik










Usługi w ramach NFZ

FIZYKOTERAPIA


Elektroterapia:
galwanizacja, jonoforeza, elektrostymulacja, tonoliza, prądy diadynamiczne i inne mające różnorodne działania p. bólowe, p. zapalne, p. obrzękowe, rozluźniające napięcie mięśni, zapobiegające zanikom mięśniowym poprawiające ukrwienie i odżywienie tkanek.

Magnetoterapia:
Stosowanie pola magnetycznego zalecane jest w schorzeniach narządu ruchu, chorobach reumatycznych oraz układu krążenia w celu uzyskania efektu p. bólowego, p. zapalnego, szybszego zrostu kostnego po złamaniach.

Laseroterapia:
Wykorzystanie wiązki promienia laserowego w leczeniu zespołów bólowych, chorób zwyrodnieniowych i reumatycznych stawów, przyśpieszeniu zrostu kostnego po złamaniach oraz w leczeniu zmian skórnych.

Ultradźwięki:
Leczenie zespołów bólowych i zmian zwyrodnieniowych.

Sekwencyjny masaż uciskowy:
Stosowany w leczeniu obrzęków naczyniopochodnych.

Hydrokolator:
miejscowe leczenie ciepłem

Krioterapia:
Zastosowanie niskich temperatur dających efekt p. bólowy i rozluźniający mięśnie szkieletowe, poprawia skuteczność kinezyterapii przeprowadzanej bezpośrednio po zabiegach. Krioterapia ma szczególne zastosowanie u pacjentów z chorobami reumatycznymi, zwyrodnieniowymi, pourazowymi i przeciążeniowymi.

Światłoterapia:
lampa sollux stosowana w celu miejscowego rozgrzania tkanek.
Używana do leczenia takich schorzeń jak choroby ucha, nosa i gardła, stosowana również przy przy stłuczeniach i w leczeniu chorób reumatycznych.
Ma również szerokie zastosowanie w dermatologii i kosmetyce np przy zmianach trądzikowych.

UV
- lampa emitująca promieniowanie ultrafioletowe pomocna w schorzeniach dermatologicznych, półpaścu, łuszczycy.

Lampa Q Light
- emituje światło spolaryzowane. Poprawia mikrokrążenie, wzmacnia system immunologiczny, harmonizuje metabolizm, stymuluje naturalne procesy regeneracyjne,łagodzi ból, wspomaga terapię antydepresyjną.
Zastosowanie dodatkowo specjalistycznych filtrów pomaga leczyć rany, odleżyny, oparzenia, stopę cukrzycową, łuszczycę, trądzik, atopowe zapalnie skóry oraz bóle mięśni, stawów, kręgosłupa.

Hydroterapia:
masaż wirowy kończyn górnych i dolnych
masaż podwodny kręgosłupa i kończyn dolnych

Wskazania:
- różne postacie chorób reumatycznych obejmujących kończyny górne lub dolne
- niektóre postacie zaburzeń krążenia obwodowego
- stany po zakrzepach żylnych
- wczesne okresy zwężającego zapalenia tętnic
- choroba Raynauda
- stany po odmrożeniach
- stany po chirurgicznym leczeniu żylaków

Fala uderzeniowa


KINEZYTERAPIA


Co to jest kinezyterapia ?

Kinezyterapia to leczenie ruchem. Inne określenia, to gimnastyka lecznicza lub ćwiczenia usprawniające. Kinezyterapia jest jedną z metod fizjoterapii.

Trochę historii

Początków kinezyterapii można doszukiwać się już w systemie filozoficznym Konfucjusza (2700 lat p.n.e.), który eksponował znaczenie określonych pozycji ciała w uzyskaniu efektów profilaktyczno-leczniczych.

Starohinduska joga stawiała sobie za cel osiągnięcie najwyższej zdolności psychofizycznej a środkami do tego celu miało być m.in.: stosowanie ćwiczeń gimnastycznych i oddechowych. Również Hipokrates sławny, grecki lekarz (V i IV wiek p.n.e.), za dwa główne filary medycyny uważał dietetykę i... gimnastykę.

Jakie rodzaje ćwiczeń wchodzą w skład kinezyterapii ?

Obecnie kinezyterapię dzieli się na:
miejscową, w której wszystkie oddziaływania dotyczą bezpośrednio narządu zmienionego chorobowo, a ich dobór zależy od stanu funkcjonalnego i zamierzonego celu:
- ćwiczenia bierne
- ćwiczenia czynno-bierne
- ćwiczenia samowspomagane
- ćwiczenia w odciążeniu
- ćwiczenia czynne
- ćwiczenia z oporem
- PIR-y poizometryczna relaksacja mięśni
- wyciągi
- ćwiczenia synergistyczne
- ćwiczenia oddechowe
- ćwiczenia relaksacyjne
- pionizacja i nauka chodzenia


ogólną
- ćwiczenia nie objętych chorobą części ciała
- ćwiczenia ogólnokondycyjne
- ćwiczenia gimnastyki porannej
- ćwiczenia w wodzie
- sport inwalidów


Kiedy stosuje się kinezyterapię?

Kinezyterapia najczęściej stosowana jest w schorzeniach i dysfunkcjach narządu ruchu, w zespołach bólowych kręgosłupa, po udarach mózgu, po zawale serca, w niektórych chorobach układu oddechowego, w chorobach reumatoidalnych, po zabiegach operacyjnych w jamie brzusznej, przed porodem.

Kinezyterapia może być stosowana jako podstawowa i jedyna forma leczenia (np.: w zachowawczym leczeniu wad postawy, bóle krzyża, bolesność stawu rzepkowo udowego, tendinopatie) lub jeżeli choroba wymaga leczenia operacyjnego, może być prowadzona zarówno w okresie przedoperacyjnym jak i po zabiegu. Istnieje wiele dowodów na skuteczność kinezyterapii (jej różnych form), stosowanej jako samodzie-lna metoda leczenia, w leczeniu schorzeń mięśniowo-szkieletowych.

W większości, nawet drobnych urazów narządu ruchu, w których kinezyterapia nie jest podstawową formą leczenia, powinno się ją zastosować po zakończeniu leczenia podstawowego lub równolegle z nim. Kinezyterapię często łączy się z innymi formami leczenia w tym metodami fizjoterapii w celu zwiększenia efektu terapeutycznego.

Jaka może być reakcja organizmu na kinezyterapię?

Efekt zależy od doboru ćwiczeń. Najczęściej jest to grupa reakcji. Oto niektóre z nich: zwiększenie siły mięśniowej, poprawa zakresu ruchu, poprawa czucia głębokiego, zmniejszenie dolegliwości bólowych, poprawa elastyczności i napięcia tkanek miękkich, zmniejszenie podwyższonego napięcia mięśni, podwyższenie poziomu endorfin, poprawa wydolności krążeniowo - oddechowej, zwiększenie wydzielania mazi stawowej, podwyższenie lub obniżenie ciśnienia krwi, nasilenie procesów przemiany materii, usprawnienie działania narządów układów trawienia i wydalania, hamowanie odruchów patologicznych, sprawniejsze gojenie tkanek.

W jakim celu stosuje się kinezyterapię ?

Stosowanie kinezyterapii umożliwia uzyskanie maksymalnej poprawy utraconej funkcji, przywrócenie prawidłowej mechaniki, ułatwia wystąpienie procesów kompensacji, zabezpiecza przed wykształceniem nieprawidłowych stereotypów ruchowych (np.: zespoły bólowe kręgosłupa) lub przywraca już utracone (np.: kontrola nerwowo-mięśniowa), umożliwia prawidłowy przebieg procesów przebudowy tkanek po urazach i operacjach, przeciwdziała wtórnym zmianom w układzie kostno mięśniowym w postaci ograniczeń ruchu, zapobiega powikłaniom w układzie krążenia i oddychania które mogą wynikać z długiego unieruchomienia.




  • Zobacz też: